طالب آب حیاتم نه که از چشمه ی خواب و ظلمات بل ز کندوی لب یار شکر بوسه به شیرین جملات رفته تاریکی و، باز آمده خورشید، به تکثیر حیات تا برون آوردم ، ساحره ی ، کافرم از آن، درکات #شوریده_سیروس @korosh571

گل کاغذی یخ زد زندگیش و ملخ زد حوض نقاشی یخ زد آشی مشی هم یخ زد ماه هم ما رو کلک زد رو زخمامون نمک زد یه گرگی نی لبک زد دو تا بره رو تک زد یکی گرگ و کلک زد از گرگْ یه بره تک زد آوورد ما رو محک زد نون تو سفره کپک زد خورشید هم بی فروغ شد حرفا همه دروغ شد هر کی سرش شلوغ شد ماست هم قیمت دوغ شد حالا ما ه...

شب نمی رفت به صبحی دیگر چشم در غفلت و خوابی دیگر روشنی بود که پر پر می زد تا برد جان ز سرابی دیگر #شوریده_سیروس @korosh571

یاد روزای اتل متل بخیر یاد گاو حسن و سفر بخیر گاو نه من بده شیر چرب و چیل حسن و مزرعه وزحمت داس و زور بیل دوغ و مشک وکره و پنیر کوزه ای و شیر یاد روزای خوش آب و قنات و آب نوبه گیر میر یاد دم دمای عصر و سگ چو پان و رمه چی بگم صدای زنگوله و گرد وخاک بالای رمه اسب کدخدا رو رم کرده که تا بشه جلو دار رمه...

برگ سبزی رنگ پاییزی به دامن رنگ زد رو به زر قلاده ی سگ کرد آهنگ دنگ زد کی تو را همواره رنگ زر بود زین پیشتر سبز بودم زر شدم قدر از تو دارم بیشتر گفت زر قلاده کای فرزند سبز پیشتر گر شوی یک بار دیگر سبز باشی بیشتر ور نه من زر بودم و زر هستم و زین بعد زر نیستی تر، بودهای تر، گر نگرد ی بازتر در گذار رهگ...

ای پرده نشین، بی پرده نشین، چون پرده درم، اسرار تو را، بر پرده برم آغاز نیی، پس راز نیی، آنگونه نما، که ان گونه شدی نه آن مطلق پاک، نه درمانده ی خاک، آنگونه ببین، که آن گونه شدی نه چون شیشه زلال، نه چون میوه ی کال نه در عرش خدا، نه افتاده ز پا آنگونه بدان، که خود را ملکی شوردیده منم کم دیده و هم بس ...

هر نفس چون نرود، تازه نفس کی آید؟ سینه را در نفس رفته، نفس می آید کهنه چون رفت، بر او تازه و نو می اید سخن دی به خرد، عمر دگر می یابد شوریده (سیروس) @korosh571

ترا در خویشتن دیدم اسیری جوانی می رود تا مرز پیری بگیر آهو اگر امروز شیری که فرساید ترا آهنگ پیری شوردیده (سیروس) @korosh571

کدخدا هم با خدا قاطی شده روزی یک عده افراطی شده فقر وفحشا با حسابی بی کتاب رونق بازار اجباری شده کدخدای شهر ما قاضی شده کدخدا هم وارد بازی شده شهر ما با سوره الفاتحه خواب را در قبر خود راضی شده شوریده (سیروس) @korosh571

هر که با ظلمت هم آغوشی کند خود اسیر بند خاموشی کند گر بمیرد طفل ناکامی به روز به که عمری خواب خرگوشی کند شوریده (سیروس)

مقصد نه دراز است که دیگر نفسی نیست از دام زمانی بگذشتیم که، دیگر قفسی نیست هوشیار نبودیم وندیدیم جهان را بیدار نبودیم و ندیدیم نهان را شوریده (سیروس) @korosh571

سرنوشت این گوژپشت بد سرشت کرده باطل عقل، باطل گشته کشت تا که مجموعی به سودای اقامت در بهشت در جهنم های این دنیا به سودا ها برشت من که دیدم خویشتن پرورد گار سرنوشت می زنم خرگاه خود بیرون از آن باغ بهشت بدروم از باغ دانش آنچه عاقل کرده کشت تا شود آیندگان را این زمین باغ بهشت ای به نام عقل دور از هر چه...

گرگان بدریدند و، بزان باز چریدند گاوان خردمند، خرد را نخریدند باآنکه به تعلیم وهنر می گرویدند آباد ندیدند، ولی باز خریدند

حاصل آبادی پایین و... آب در آبادی بالا، به گل آلوده شد نان، در آبادی پایین هم،به گل آلوده شد خرمن باطل، در آبادی بالا گشته کشت برگ دفتر های آبادی پایین گشته زشت جنگل انبوه باطل های آبادی بالا، پا گرفت دست فرزندان آبادی پایین، نیزه ای هر جا گرفت کوره های دانش آبادی بالا، تهی از علم بود چشم فرزندان آب...

تا چند شکستن و نشستن تا چند اسیر آب و دانه ویران شود این گدا ی خانه تا چند ندیدن و نبردن بر سفره نشستن و نخوردن ز افتاده دگر نشان نمانده افتاده به زیر پا فتاده دستی نگرفت دست مسکین حتی به هوای مذهب ودین استاده نگیرد از فتاده دستی که فتاده بی اراده اینجا همه در پی حسابند در موعظه اهل هر کتابند اینجا ...

آدمی را دیدم در میان دو هجای تردید غافل و سر گشته، پی انسان گشته و حضوری محزون مانده در حسرت دیدارخدایی که در او گم گشته شوریده (س) @korosh571

دیشب از خواب پریدم، چو به جایی نپریدم خواب ام آشفته شد آن دم، که به جایی نرسیدم چشم خود باز نمودم، به جهانی که نبودم ترسم از آنکه روم، سوی جهانی که نبودم آمدم، آمدنم دست خودم بود؟ نبود! می روم، رفتن من باب دلم بود؟ نبود! این همه بنده ی شاکر، که به جایی نرسیدند آن همه بنده ی کافر، که به اندازه پریدند...

گر چه ما در قصه ی این زندگی بازیگریم بردهایم آندم، که نقش خوب را بازیگریم از کژی آید کژی، کژ می رود تا عرش کژ کاستی با راستی کاهد، که خوبی را ز پی بالابریم

سکوتِ کوزه ی شکسته زنده یاد پدر شعر و شراب که دلش داد به آب دل به آن آب که پیوسته روان است بر این خاک گران تا رود نسل به نسل تا رود جوی به جوی تا رود کوی کوی تا رسد بر کف او او که ماسیده نگاهش به رهی دور و دراز دلخوشی، هست اگر گاه در این خاک گران قیمتی گوهر پنهان عزیر است که خوابیده بسی در دل این خا...

قصه های هزار ویک شب و من خوانده شاید هزار و یک چون من کیست اما در این هزار ویک تن چیده یک خوشه تا برد خرمن مانده حیران هزار یک سرو تن زین فراوانی هزار ویک خر من نیست حتی، یک از هزاران تن سر نماید وزین از این خرمن شهر من شهر یک هزار ویک شب شد روز بازیچه ی هزار و یک تب شد لب گزیدم به یک هزار ویک دندان...